Kalina Kuzia, uczennica kl. 2 została  uzyskała tytuł lauretki w XXVII Przeglądzie Twórczości Literackiej Dzieci i Młodzieży. Poniżej zamieszczam nagrodzoną pracę.

Przeczytajcie - warto...

Jolanta Gadomska

(25.04.2018)

PRACA KONKURSOWA KALINY KUZI

TEMAT: „Człowiek - twórca czy niszczyciel?”

Drogi Niszczycielu,

Mam Ci tak wiele do powiedzenia, jednak Ty nigdy nie chcesz słuchać nawet krótkich zdań...

Prosiłem, wybaczałem, błagałem, groziłem, przepraszałem i tworzyłem od nowa. Nie taka była umowa. Miałeś żyć i dać żyć innym. Tymczasem zająłeś się jedynie pierwszą częścią, podczas gdy druga podumiera zapomniana.

Powiedz mi,
czy nie widzisz, że niektóre rzeczy znikają bezpowrotnie?

czy nie widzisz tych zwierząt szukających swych domów w doszczętnie wyciętych lasach?

czy nie widzisz, że krzywdzisz każde żyjące stworzenie swoim zaniedbaniem i obojętnością?

co się stało z Twoją miłością?

Powiedz mi, dlaczego zamykasz na to wszytko oczy? Dlaczego zamykasz myśli, skupiając się jedynie na tym, co jest teraz?

Mam do Ciebie tyle pytań, lecz nie wiem czy chcę usłyszeć Twoje odpowiedzi. Chcę usłyszeć i zobaczyć zmianę. Chcę poczuć między nami dialog, zrozumienie. Wciąż mam nadzieję, że Cię zmienię. Na lepsze, jak świat na lepsze zmieniają moje kreacje. Buduję mosty, łącząc skłócone ze sobą ludy. Wznoszę katedry, pozbywając się obłudy. Moja wyobraźnia tworzy cuda. Kiedy Tobie się to uda? 

Tworząc, pozbywam się z umysłu zakorzenionego w nim egoizmu. Może też powinieneś spróbować?

Człowiek Niszczyciel 

Drogi Twórco,

Przepraszam jedynie za to, że nie odezwałem się wcześniej. Byłem zajęty doszczętnym niszczeniem zastanego ładu. Ty tworzysz życie, maszyny, budynki, sztukę, a ja tworzę Ci na to miejsce. Zrozum, że czasem coś musi zniknąć, by coś innego mogło powstać z niebytu. 

Wciąż mówisz o zmianie klimatu, topniejących lodowcach, wycince lasów i dziurze ozonowej... Ciszę się, że doszły do Ciebie wieści o moich największych osiągnięciach. Pytasz, dlaczego się nie zmieniam, cóż...wolę zmieniać świat. Nie dbam o to, co będzie, wiem jedynie, że mnie już wtedy nie będzie. Póki jestem, chcę żyć w dostatku. Chcę czuć, że żyję i w niczym się nie ograniczać.

Przyznaję się do każdej zarzuconej mi winy:

• marnowałem i marnuję wodę, myjąc swoje i tak już doskonale białe zęby chemiczną pastą wybielającą - potrzebny mi nieskazitelny uśmiech, w tym skażonym świecie;

• wycinałem i wycinam lasy, by drukować papierowe reklamy w dobie wszechobecnej technologii i ekranów;
• zaśmiecałem i zaśmiecam środowisko jednorazowymi, plastikowymi opakowaniami - w końcu sama nazwa wskazuje, że nie powinienem używać ich częściej;
• polowałem i poluję na zagrożone gatunki zwierząt - ja tu jestem najważniejszy, póki istnieję nie widzę problemu;
• zanieczyszczałem i zanieczyszczam powietrze dymem z wysokich kominów, by wyprodukować nadmiar dóbr, którymi się otaczam.

Taki jestem i się nie zmienię, a Ciebie proszę: nie przestawaj tworzyć. Bo ja nie potrafię przestać niszczyć.

Człowiek  Twórca